عشق       

ای کاش بود پیکر من شعری تا قصه ی بزم شبت می شد

می خواندی و چو بر دو لبت می رفت سر مست بوسه های لبت می شد

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

                                  بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

                                  سنگ دل این زود تر می خواستی حالا چرا

عمر ما را فرصت امروز و فردای تو نیست

                                   من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا