عشق       

از ابتدای آن روز که شامگاهش باران بر گونه های تو بارید من گم شدم .

گذار عشق دلی پاره پاره می خواهد     

                                وکوچه ات که عبوری دوباره میخواهد

صریح و ساده نمیگویمت که گفتن تو      

                                به قدر هستی من استعاره میخواهد

مگر چه گفت نگاه غریب و خسته ی من   

                                  در آسمان دلت یک ستاره میخواهد

برای راندن من نقشه ای بزرگ نکش            

                               شکستنم به خدا یک اشاره میخواهد

به احترام تو من تا ابد نمی آیم 

                                 اگر چه کوچه عبوری دوباره میخواهد

تو به دنبال دلت می رفتی              من به دنبال تو با دیده ی تر ............

تو مرا می فهمی

من تو را می خواهم

و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است

تو مرا می خوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی

تا ابد در دل من می مانی

دل نمی خواهی مگر, این دل , بفرما مال تو

                                              یک وجب دریای بی ساحل, بفرما مال تو

سوختن چشم انتظاری بی کسی آوارگی

                                              یک حقیقت عمر بی حاصل, بفرما مال تو  

تو آمدی

 نزدیکتر از نگاه رنگ پریده ی من

و من درتوگم شدم

در مه رقیق خوشبختی

وبعد ...

چند شعر عاشقانه,یک نگاه و صد هزار ...

آه بگذریم

تو نیستی

و من عجیب

با خودم دوباره حرف می زنم

وقتی نگاه های تو تغییر میکند

یکباره سایه ام به زمین گیر میکند

                                             قلبم فقط به خاطر یک بار دیدنت

                                             خود را کنار پنجره زنجیر میکند

امشب دوباره خواب مرا پیر دوره گرد

تنها به چشم های تو تعبیر میکند

                                             دیگر زپشت شیشه صدایت نمی زنم

                                             نامت کجای هنجره ام گیر میکند

من مرده ام و آنکه برایش فنا شدم 

حتی برای کشتن من دیر میکند    

يك شب به نگاهي پر ماهم كردي

هرگز به چشم های تو عادت نمی کنم

با اولین نگاه قضاوت نمی کنم

باشد، تو فکر کن که من اینجا مقصرم

هی طعنه زن، من که شکایت نمی کنم

محتاج چشم های تو هستم هنوز هم

اما نه، دوست! باز جسارت نمی کنم

من قول داده ام به دل زود باورم

دیگر به چشم های تو عادت نمی کنم

چقدر دلخوشم به نگاهی که هیچ وقت..

                  سرم عجیب منگ خیالی که هیچ وقت ...

                                     رفیق بی پناهی خود بوده ام به خدا  

                                                    هنوز عاشقم به نگاهی که هیچ  وقت...   

و من عاشق شدم آری ببین تنها گناهم را     

                                         وآیا کس نمی بخشد نخستین اشتباهم را

به جرم دوستی با تو گذشتند از تمام من          

                                         کسی دیگر نمی خواهد دل غرق گناهم را

که تنها این دل تنگم به چشمان تو خوش بوده   

                                          چگونه از تو بردارم نگاه گاه گاهم را

 نگاه عاشقت هر دم نشسته پیش چشمانم      

                                          چگونه از تو بگریزم گرفته باز راهم را

توتادستان گرمت را زدستانم جداکردی      

                                          گرفتی از نگاه من دگر پشت و پناهم را

قسم به عهد تو ای گل که تا آخر وفادارم  

                                          ببین اکنون که آوردم خدا تنهاگواهم را  

تمام شد گذشت آنچه بین ما گذشته است

تو آه رفته ای و از خدا خدا گذشته است

به یاد داری آن شبی که دست های کوچکت

چه سود؟... آه بگذریم گذشته ها گذشته است ...................